de site met antwoorden over longziekten
LONGMENU_472f65ee.jpgLONGMENU_3d7fb9c6.jpgLONGMENU_91eae479.jpgLONGMENU_7bbc16a8.jpgLONGMENU_eaa2da83.jpgLONGMENU_28fd53c8.jpgLONGMENU_4f981521.jpgLONGMENU_3a3e1a2b.jpgLONGMENU_7c1208e1.jpgLONGMENU_30c0e929.jpgLONGMENU_85e06b33.jpg
 

Ontwikkelingen Chronisch Hoesten

De ontwikkeling van de diagnostiek en de behandeling van chronisch hoesten gaan wereldwijd verder. Recent is de Chinese richtlijn voor langdurig hoest...
De ontwikkeling van de diagnostiek en de behandeling van chronisch hoesten gaan wereldwijd verder. Recent is de Chinese richtlijn voor langdurig hoesten vernieuwd. Deze borduurt voort op de richtlijnen uit de VS en Europa.


Belangrijke zaken hierin zijn onder andere het belang van sputum onderzoek, de diagnose eosinifiele bronchitis en de hoestremmende middelen.
Het sputum onderzoek middels geïnduceerd sputum is een methode om verschillende typen cellen aan te tonen in het opgehoeste slijm. Vooral het subtype van de witte cel, de eosinofiel is hierin belangrijk. Hiermee wordt het mogelijk meer onderscheid te maken in de verschillende vormen van overprikkeling en micro ontsteking van de luchtwegen.


Eosinofiele bronchitis is een niet-astmatische luchtweg ontsteking waarbij wel eosinofiele cellen in het weefsel worden aangetroffen maar geen overprikkelbaarheid van de luchtwegen kan worden aangetoond. Chronisch hoesten is het belangrijkste symptoom en er is een goede reactie op het gebruik van inhalatiesteroiden. In feite is het te beschouwen als een variant van micro luchtweg ontsteking.

In 2014 werd meer onderzoek gedaan naar hoesten en de neurologische achtergrond van het mechanisme; dit leidde tot de uitspraak dat "hoesten wel eens een neurologische aandoening zou kunnen zijn".

In Nederland zijn niet veel effectieve hoestremmende middelen verkrijgbaar. En dan alleen maar centraal in de hersenen werkende middelen die vaak ook een verslavend effect hebben (codeine). Internationaal wordt met name ook naar niet verslavende, centraal werkende middelen gekeken (dextromethorphan en dextrophan), maar ook naar middelen die werken op de verbinding tussen sensor en hersenen (narcodine, benproperine en moguistine)